Kiedy byłam małą dziewczynką, zawsze w grudniu, razem z siostrą pisałam list do Gwiazdora. Nie do Świętego Mikołaja, lecz właśnie do Gwiazdora - miłego pana, z nieco za dużym brzuchem i z gęstą siwą brodą, którego nieodłącznym atrybutem był ogromny worek pełen wspaniałych prezentów. Mikołajki nigdy nie były u nas jakoś szczególnie obchodzone. Za to na myśl o przyjściu Gwiazdora, zawsze czułyśmy niesamowitą ekscytację i radość.
Listy do Gwiazdora pisałyśmy na początku grudnia, na karteczkach, które potem układałyśmy na parapecie kuchennego okna. To był jedyny sposób na wysłanie listu.
A potem patrzyłyśmy w nocne niebo. Poruszające się po czarnym niebie światełka oznaczały, że leci samolot z Gwiazdorem! Bo w grudniu latał tylko Gwiazdor - innych lotów nie było. Leciał i patrzył w okna, sprawdzając, czy czekają na niego listy z wymarzonymi prezentami.
Każdego ranka z niepokojem sprawdzałam, czy mój list już został zabrany. Czasem trochę to trwało, ale zawsze w końcu znikał.
Dziwnym trafem Gwiazdor znał mamę i tatę - czasem rodzice przekazywali nam od niego wiadomości o tym co mówił, gdy zobaczył nasz listy.

A gdyby tak wrócić do dzieciństwa... zamiast karteczki i długopisu mam komputer i klawiaturę, do dzieła:

Miły Gwiazdorku,
przez cały rok byłam najgrzeczniejsza i najmilsza jak tylko potrafiłam :)). Pod choinkę chciałabym dostać...

To nie takie proste - kiedy ostatni raz pisałam list byłam mała i wtedy z pewnością chciałam jakąś lalkę. Lalka to zawsze był najfajniejszy prezent. Najlepiej z długimi włosami, które można było ładnie czesać. Uwielbiałam to!
Ale teraz przecież jestem już za stara.
Co bym mogła teraz chcieć? Zabawkę na miarę swojej starości! Rower!
Więc piszę dalej mój list:

.... rower. Niech to będzie tytanowa kolarzówka, Curve Belgie, rozmiar 50, na Ultegrze i z obręczowymi hamulcami. Taka jak ta:

A jak rower nie wejdzie do worka z prezentami, to przynieś mi pod choinkę ulubione czekoladki Toffifee - ale dużo! :) Tyle ile tylko zmieścisz.
................................................................................................................................................................................

Dziś wredne warunki do jazdy rowerem: 4 stopnie powyżej zera, silny wiatr i deszczyk. Bywało milej.

Większy i bardziej złoty niż zwykle. Imponujący. Patrząc jak promienieje na nocnym niebie, pomyślałam sobie, że Robert1973 widzi go jeszcze większego i bardziej jasnego. A to dlatego, że jest coraz bliżej celu.

Na dzisiejszy koniec nocy oraz poranek zapowiadany był śnieg z deszczem i temperatura około zera. Zaplanowałam więc, że zamiast rowerem, pojadę samochodem. Kiedy wychodziłam z domu, za drzwiami była noc. Nie było biało, nie sypał śnieg, nie było ślisko. Zwykła mokra i zimna końcówka nocy. Coś tam lekko padało. Średnio pewnie ze trzy płatki śniegu na 15 sekund ;).
Im bardziej szłam do samochodu, tym bardziej chciałam iść na rower.
Im bardziej jechałam samochodem, tym bardziej chciałam jechać rowerem.
Pogoda w końcu nie była tragiczna, a wręcz przeciwnie - było całkiem pięknie: mżyście, mgliście, zimno, nie ślisko i nie biało i nie mroźnie. Przejechałam samochodem może z kilometr i zawróciłam do domu. Po rower. Szybko wskoczyłam w strój sportowy, spakowałam sakwę i pognałam przed siebie.
Jak ja lubię jeździć rowerem! Nie ma większej przyjemności.