TRZYSTA nie było w planach. To wszyło przez przypadek.
Pierwsze 224 km jechałam sama. Wiatr słaby, tylny i tylno-boczny, a na 41 km odcinku (od Kutna do Łowicza) wiatr w twarz. Na trasie nie jadłam prawie nic - problem z żołądkiem. W Łowiczu spontaniczne spotkanie z Michałem i zmiana planów. Zamiast planowanych 250 km - będzie TRZYSTA.
Końcówka zaskakująca. Wyprzedził nas gość na ostrym kole. Trzymał te 30-32 km/h. Skoczyłam mu na koło. Gdy próbował zerwać, nie puściłam. I tak się wieźliśmy jakieś 11 lub 12 km. Chłopak trochę się wymęczył i wkurzył. Poprosił o zmianę. A my nic. Tłumaczyłam się, że ja jestem już po 3 setkach i że mam problem z żołądkiem, a Michał jedzie bez przedniej lampki. Chyba nie do końca uwierzył.



Mapa:

Pokaż trasę GPS

Dziś mamy do przejechania około 50km. Nie jest to dużo, ale nie chcemy się spieszyć, więc wstajemy już o 7.00. Poranek jest mglisty, a od rzeki ciągnie chłodem. Jemy śniadanie (kuchenka nadal działa) i powoli się zbieramy do drogi. Sporo zabawy jest z suszeniem mokrych od rosy namiotów. Turysta nawet biega ze swoim po trawie, aby osuszyć materiał pędem powietrza. Większość trasy to asfalty, jednak na chwilę wjeżdżamy też w teren, aby odwiedzić wieżę widokową niedaleko Czmońca. W drodze do Poznania jedziemy przez Rogalin – nie może się więc obejść bez krótkiego przystanku pod pałacem i bez oglądania słynnych rogalińskich dębów. W samym Poznaniu idziemy jeszcze na obiad, a potem odprowadzam wszystkich po kolei na pociągi powtórne. Sama do domu wracam rowerem, bo mam blisko. Trafiam na końcówkę wyścigu rowerowego Poznań Bike Challenge – dość dziwnej (jak dla mnie) imprezy organizowanej w Poznaniu po raz drugi. Korzystam z tego, że główne drogi są częściowo zamknięte dla samochodów i wkręcam się w wyścig. Jadę tak parę ładnych kilometrów, wyprzedzając kogo się da.




Mapa:

Pokaż trasę GPS

ZDJĘCIA