Kot
Poranek w Gdańsku
Niedziela, 19 stycznia 2020 Kategoria do 50
| Km: | 18.36 | Km teren: | 0.00 | Czas: | 01:41 | km/h: | 10.91 |
| Pr. maks.: | 28.00 | Temperatura: | °C | HRmax: | HRavg | ||
| : | kcal | Podjazdy: | 148m | Sprzęt: Kolarzówka | Aktywność: Jazda na rowerze | ||
Jestem jak styczniowe słońce: wstaję późno i blado.
Boli mnie głowa. Łokieć. Biodro. Bywało lepiej. Głowy w miejscu uderzenia nie mogę nawet dotknąć, skroń w dodatku jest cała spuchnięta. Co za koszmar. Z wściekłością patrzę na kask. To on powinien przyjąć uderzenie, a nie moja głowa! Gotuję wodę na kawę. Tym razem na kuchence gazowej. Potem zbieram się i jadę najpierw nad morze (jest dziś blado-szare i bardzo spokojne), a potem na Westerplatte. Kasku nie zakładam. Wisi gdzieś z tyłu na podsiodłówce. Głowa boli mnie tak bardzo i jest tak spuchnięta, że nawet gdybym chciała, to bym nie dała rady go założyć… Jest po 8:00, bliżej 9:00. Za mną idą rozgadani, roześmiani ludzie.
Głośni.
Przeszkadzają.
Drażnią.
Nie lubię być wśród ludzi.
Idą pod pomnik. Rowerem jest szybciej i jestem tam przed nimi. Mam kilka chwil. Robię zdjęcia i kiedy oni pojawiają się na górze, uciekam. Teraz już tylko trzeba dotoczyć się do centrum. Trochę chodzę, jem śniadanie - jak zwykle, choć przecież zupełnie inaczej.
O 12:05 wsiadam w pociąg i jadę do domu. Do szpitala trafię następnego dnia.
Boli mnie głowa. Łokieć. Biodro. Bywało lepiej. Głowy w miejscu uderzenia nie mogę nawet dotknąć, skroń w dodatku jest cała spuchnięta. Co za koszmar. Z wściekłością patrzę na kask. To on powinien przyjąć uderzenie, a nie moja głowa! Gotuję wodę na kawę. Tym razem na kuchence gazowej. Potem zbieram się i jadę najpierw nad morze (jest dziś blado-szare i bardzo spokojne), a potem na Westerplatte. Kasku nie zakładam. Wisi gdzieś z tyłu na podsiodłówce. Głowa boli mnie tak bardzo i jest tak spuchnięta, że nawet gdybym chciała, to bym nie dała rady go założyć… Jest po 8:00, bliżej 9:00. Za mną idą rozgadani, roześmiani ludzie.
Głośni.
Przeszkadzają.
Drażnią.
Nie lubię być wśród ludzi.
Idą pod pomnik. Rowerem jest szybciej i jestem tam przed nimi. Mam kilka chwil. Robię zdjęcia i kiedy oni pojawiają się na górze, uciekam. Teraz już tylko trzeba dotoczyć się do centrum. Trochę chodzę, jem śniadanie - jak zwykle, choć przecież zupełnie inaczej.
O 12:05 wsiadam w pociąg i jadę do domu. Do szpitala trafię następnego dnia.
komentarze
Fajnie, że wróciłaś. Twoje wpisy potrafią tak "wciągnąć" czytającego, że chyba trudno o lepszą lekturę.
Pozdrawiam i życzę dalszych udanych wypraw.
przemekturysta - 23:40 sobota, 11 lipca 2020 | linkuj
Pozdrawiam i życzę dalszych udanych wypraw.
Nie. Tylko niektóre wpisy. Końcówka zeszłego roku nie była przyjemna i mocno się zastanawiam, czy to uzupełniać. Z pewnością nie będę opisywała zaległych krótkich wyjazdów. Uważam, że to nie ma większego sensu, bo i tak niewiele wnosi. Pojawi się za to na pewno kilka wpisów z tego roku, z tych dłuższych wyjazdów. W miniony weekend byłam np. w Augustowie i było bardzo ciekawie. To na pewno tu będzie :).
Swoją drogą, jestem mile zaskoczona, że po tak długim czasie, ludzie nadal wchodzą na mojego bloga. Myślałam, że zostałam już zapomniana.
Kot - 19:53 piątek, 10 lipca 2020 | linkuj
Swoją drogą, jestem mile zaskoczona, że po tak długim czasie, ludzie nadal wchodzą na mojego bloga. Myślałam, że zostałam już zapomniana.
O! Pani Kot dodaje zaległe wpisy. Ps. wiele razy mijaliśmy się gdzieś na trasie (ja w aucie) i widziałem, że jeździsz, tylko gdzie te wpisy...?
grigor86 - 18:26 piątek, 10 lipca 2020 | linkuj
Komentować mogą tylko zalogowani. Zaloguj się · Zarejestruj się!
