Rano jest okropnie zimno. Startujemy więc mocno ubrani, by nie zmarznąć. Dzisiejsza trasa to znów zawijasy. Przytrafia mi się dość dziwna rzecz – gubię ustnik od camelbaka. Próbuję pić bez ustnika, ale szybko okazuje się, że nie jest to możliwe – wszystko się leje. A to pech! Tym bardziej, że picie z bidonu – butelki podczas jazdy ogarniam średnio (żeby nie powiedzieć, że wcale). Na szczęście Michał też jedzie z camelbakiem. Zachwycony nie jest, ale ratuje sytuację pożyczając mi swój ustnik. Sam przez to (już do końca wycieczki) musi męczyć się z butelką. Dłuższą przerwę robimy w Dębnie, gdy już jest cieplej. Siedzimy na ławce w zadbanym centrum. Obok jest duży kościół. Podobnie jak starsi ludzie z balkonów bloku stojącego naprzeciwko, obserwujemy ludzi idących na mszę. Siedzi się bardzo przyjemnie. Aż nie chce się ruszać – jesteśmy osłonięci od wiatru. No ale trasa się sama nie zrobi. W drogę! Ze szczególną uwagą przejeżdżam przez Moryń. Zjeżdżamy nawet na chwilę nad jezioro Morzycko i czytamy legendę o diabelskim fotelu. Spoglądam na głaz – faktycznie wygląda jak zwrócony w stronę tafli jeziora fotel. Łatwo puścić wodze wyobraźni - przenieść się w ciepły, letni wieczór i zobaczyć wypoczywającego tu diabła :). Dziś jedzie mi się ciężko. Na śniadanie zbyt wiele nie zjadłam i chyba teraz to się mści. Utrzymuję koło, ale wymaga to ode mnie wysiłku i pracy.
Następna przerwa wypada w Trzcińsku Zdroju. Zdroju nie odnajdujemy, jest za to mała fontanna przy zabytkowym ratuszu pochodzącym z XIII w. Na chwilę rozsiadamy się na jednej z ławeczek. Dziś trasę po raz pierwszy kończymy za jasności. Rozbijamy się w lesie przed Gryfinem. Jest znacznie cieplej niż wczoraj, nie ma rosy. No i całe szczęście, bo po poprzedniej nocy nasze namioty przypominają mokre ściery ;). Pełen komfort – wszystko widać, nie trzeba przyświecać lampkami.