Jeśli dobrze liczę to jest to moja czwarta dwusetka w tym roku. Chyba tak właśnie jest. Tym razem nie z Krzysiem, nie sama, ale razem ze Starsząpanią! Umówione na wspólną jazdę na ten dzień byłyśmy już od dawna. Stosunkowo niedawno jednak pojawił się pomysł by były to dwie stówki. Gdy Starsza zaproponowała, ja ochoczo przystałam. Na długą trasę nie trzeba mnie mocno namawiać :). To miało być pierwsze dwieście Starszej, toteż czułam się wyróżniona, że to właśnie ja mam w tym debiucie wziąć udział. Wymyśliłyśmy, że pokręcimy na północ od Poznania.

Starszapani w Puszczy Noteckiej


Pogrzeb
Pierwszy przystanek robimy w Połajewie. Zatrzymujemy się pod ładnym kościołem i nawet przez chwilę myślę, by do niego wejść. Uwagę zwracają jednak ludzie, którzy kierują się do świątyni. Ubrani są na czarno, mają przystrojone na czarno kwiaty. Po chwili pojawia się i karawan. Trafiłyśmy na pogrzeb. Szybko kończymy jedzenie, uzupełniamy płyny i lecimy do Czarnkowa. Lubię to miasteczko. Lubię długi zjazd, który do niego wiedzie, lubię też podjazd, który trzeba pokonać na wyjeździe.

Przed kościołem w Połajewie


Starszej Pani miejsca ustąpię
Przez Czarnków i kawałek za miastem puszczam Starsząpanią przodem. To droga wojewódzka i samochodów nieco tu więcej, a Starsza cała ubrana jest na czarno. Ja w różowej kurtce bardziej rzucam się w oczy i dlatego obstawiam tył. Pierwsza nasza setka to częściowo walka z wiatrem. Jedzie się dość ciężko. Staram się trzymać równe tempo. Takie w sam raz, nie za szybkie nie za wolne. (Druga setka wchodzi o wiele łatwiej, rower prawie sam jedzie i chwilami muszę go wręcz hamować).

„Dalej Kocie!”
Na wyjeździe z Puszczy Noteckiej dogania nas dwóch chłopaków na góralach. Skaczę za nimi, Starsza nie pozostaje dłużna. Przyspieszenie ma nieziemskie. Cóż to za starość, skoro potrafi robić takie sprinty? Wyskakuje do przodu żwawo i krzyczy do mnie: „dalej Kocie!” No więc i leniwy Kot bierze się do roboty. Wychodzę na czoło i radośnie złorzecząc na śmiałków pędzimy sobie trzymając prędkość grubo ponad 30 km/h. No i to tyle :).

Usterka
Bardzo ładnym miasteczkiem jest Obrzycko. Z mostu robię zdjęcia z widokiem na nie. To chyba też właśnie w Obrzycku przytrafia się awaria mojego camelbaka. Coś jest nie tak z uszczelką i niestety przecieka. Sytuację ratuje powaga starości. Starsza kręci głową i karcąco patrzy na Kota. Chwyta zakrętkę z uszczelką i po chwili wszystko działa jak nowe. Bardzo się cieszę, że nie będę miała mokrych pleców. Za Obrzyckiem robimy kilka podjazdów. Jako, że nie czuję się bardzo mocna, robię je na bardzo wysokiej kadencji. W tym szaleństwie jest metoda, bo wchodzą dzięki temu lekko, no i mam chwilę na wykadrowanie fotki ze Starszą w akcji w roli głównej.

Obrzycko

Starszapani kończy podjazd


Ku słońcu
Kiedy powoli kończymy naszą przemiłą wycieczkę po wietrze nie ma już ani śladu. Jest kompletna cisza. Jak błogo! Jedziemy prosto ku zachodzącemu słońcu. Słońce jest niczym ognista kula i wygląda zjawiskowo. Dla takich pięknych chwil warto jeździć na rowerze. Jeszcze piękniejszą chwilą jest 200 na liczniku Starszej i nasza wspólna radość z tej wycieczki. Wielkie gratulacje dla Starszejpani za ten bardzo udany debiut. Swoją pierwszą dwusetkę zrobiła w pięknym stylu.



Starszapani nadaje: http://starszapani.bikestats.pl/1114409,Pierwsza-...